ભૂતના નિવાસવાળા એક ઝાડ નીચેથી પસાર થતા એક વાળંદને એક અવાજ સંભળાયો: 'સોનું ભરેલી સાત કોઠીઓ તારે જોઈએ છે?' વાળંદે આસપાસ જોયું પણ એને કોઈ દેખાયું નહિ. પણ સોનાની કોઠીઓ આપવાની વાતે એનો લોભ જાગી ઊઠયો અને એ મોટેથી બોલી ઊઠયો: 'હા, હું એ સાત કોઠી લઈશ.' તરત જ જવાબ મળ્યો : ' ઘેર પહોંચી જા,. કોઠીઓ મેં તારે ઘેર પહોંચતી કરી દીધી છે.' આ વિચિત્ર જાહેરાતની ખાતરી કરવાના ઈરાદાથી એ વાળંદ દોડતો ઘેર પહોંચ્યો. ઘેર પહોંચતા વેંત એણે કોઠીઓ જોઈ. કોઠીઓ ખોલી એણે જોયું કે એ સોનાથી છલોછલ ભરેલી હતી, પણ છ પૂરી ભરેલી હતી અને એક અર્ધી ભરેલી હતી. એ સાતમીને પણ સોનાથી ઉભરાવી દેવાની જોરદાર ઈચ્છા એ વાળંદમાં જાગી; કારણ ત્યાં સુધી એ પૂરો સુખી ન હતો. એટલે એણે ઘરમાંનાં બધા ઘરેણાં ભંગાવી તેને સોનાના સિક્કાઓમાં ફેરવ્યું અને એ મહોરો તેણે પેલી કોઠીમાં નાખી; પણ એ જાદુઈ કોઠી ઊણી જ રહી. આથી વાળંદની ધીરજ ખૂટી ગઈ. જાતે ભૂખ્યા રહીને અને ઘરનાંને ભૂખ્યાં રાખીને એણે થોડા વધારે પૈસા બચાવ્યા અને એ સોનાથી કોઠી ભરવાં કોશિશ કરી.પણ કોઠી તો પેહલાંની જેમ અધૂરી જ રહી. એટલે એક દિવસ રાજાને પોતાનો પગાર વધારી દેવા નમ્ર વિનંતી કરી કહ્યું કે મળતા પગારમાં પોતાનું ગુજરાન ચાલતું નથી. એ વાળંદ રાજાનો માનીતો હતો એટલે, એની વિનંતી સાંભળીને તરત જ રાજાએ એનો પગાર બમણો કરી દીધો. આ બધી આવક બચાવી એ પેલી કોઠી ભરવા માંડ્યો પણ, એ લોભણી કોઠી ભરાવાની નિશાની દેખાઈ જ નહીં. આખરે એ ઘેરઘેર ભીખ માગવા લાગ્યો અને એની ધંધાની તથા ભીખની આવક ભેગી કર્યાં છતાંય, પેલી જાદુઈ કોઠીની તરસ છીપી જ નહીં. મહિનાઓ ને મહિનાઓ પસાર થયા અને એ દુ:ખી અને કંજૂસ વાળંદની સ્થિતિ ઉત્તરોઉત્તર બગડતી ચાલી. એની આવી દશા જોઈ રાજાએ એણે પૂછ્યું: ' અરે ! તારો આજના કરતાં અર્ધો હતો ત્યારે, તું સુખી, આંનંદી અને સંતુષ્ટ હતો; પણ તારો પગાર બેવડો કર્યાં પછી તું મને ચિંતાતુર, ચડેલા મોઢાવાળો અને નાસીપાસ જોઉં છું. તને શું થયું છે? તને શું સાત કોઠીઓ મળી છે?' આ સવાલથી વાળંદ ઘા ખાઈ ગાય અને બોલ્યો: 'નામદાર, આ વાત આપને કોણે કહી છે?' 'જેને યક્ષ એ સાત કોઠીઓ આપે છે તે આમ પીડાય છે એ તું નથી જાણતો શું?' રાજાએ કહ્યું. 'એ મને પણ આ કોઠી આપતો હતો પણ, મેં એને પૂછ્યું કે આ મૂડી વાપરી શકાય કે ખાલી કોઠીમાં જ રાખી મૂકવા માટે છે?' આ સવાલ પૂછતાં ભેગો એ બોલ્યો : 'એ મૂડી કોઈ વાપરી શકતું નથી એ તને ખબર નથી શું? એ તો સંઘરો કરવાની તૃષ્ણા જ આણે છે.' જા જલ્દી અને એ કોઠીઓ પાછી આપી આવ. આ સલાહથી વાળંદને પાછી સાન આવી અને પેલા ભૂતિયા ઝાડ પાસે જઈ એ બોલ્યો: 'હે યક્ષ, લઇ લે તારું સોનું પાછું.' યક્ષે કહ્યું, 'ભલે.' વાળંદ પાછો ઘેર આવ્યો, ત્યારે રહસ્યમય રીતે આવી હતી તે જ રીતે, પેલી કોઠીઓ અદશ્ય થઈ ગઈ અને એના ભેગી એની જિંદગીની બચત પણ તણાઈ ગઈ હતી. 

સાચું ખર્ચ અને સાચી આવક વચ્ચેનો ભેદ સમજતા નથી તે લોકો ગાંઠનું પણ બધું ગુમાવે છે....

Posted By : Ashokkumar Desai

Categories:

Leave a Reply