ચાલ્યા જતા પ્રસંગની એકાદ ક્ષણ રહે 
તોપણ પૂરા પ્રસંગનું વાતાવરણ રહે. 

જો દ્રષ્ટિ સ્થિર થાશે તો જોઈશ ધરાઈને 
પણ ત્યાં સુધી એ રૂપ ઉપર આવરણ રહે. 

મારી ક્ષિતિજ લઈને હું ફરતો રહ્યાં કરું 
મર્યાદા એની એ રહે ને વિસ્તરણ રહે. 

મન થાય ત્યારે યાદ નિરાંતે કરું નહીં ? 
એ શું કે વાતવાતમાં તારું સ્મરણ રહે ! 

સ્વપ્નાંય બહુ તો ઓગળી ઝાકળ થઈ ગયાં 
જીવનમા તો પછી ‘ફના’ ક્યાંથી ઝરણ રહે ? 

- જવાહર બક્ષી

Posted By :-   Avani Pandit On Gujarati

Categories:

Leave a Reply