ક્યારેક તને આંખથી કહેવાઈ ગયું છે,

કેવી રીતે દુનિયાને એ સમજાઈ ગયું છે.

તું કેમ સ્મરણ, જીદ હજી રોજ કરે છે ?

જે નામ હવે હોઠથી વીસરાઈ ગયું છે.

શોધી રહી છે ચાંદની આ તારલાની સાથ,

સૂરજનું કશું, સાંજથી ખોવાઈ ગયું છે.

વરસાદ તું પણ આજ હવે મન મૂકીને પડ,

એક જણ જતું ‘તું ઘર, હવે રોકાઈ ગયું છે.

હું પણ મને ના ઓળખું ‘ગૌરાંગ’ના નામે,

એ નામ હવે તારામાં જોડાઇ ગયું છે.

- ગૌરાંગ ઠાકર









વગર શબ્દોએ , આંખોથી વંચાતી ભાષા એટલે જ પ્રેમ અને પ્રેમ એ જ સમર્પણ – એ વાત આટલી સરળતાથી ક્યારેય રજૂ થઇ હશે ?

Categories: ,

Leave a Reply