બાટલી
જન્મીને બાટલી, મરતાં બાટલી,
જીવન જાય બધું બાટલીમાં.
માસ છ નો થયો હું જ્યારે,
દૂધ પીધું મેં બાટલીમાં.
છ વરસનો થયો હું જ્યારે,
પેપ્સી પિધું મેં બાટલીમાં....જન્મીને બાટલી...
યુવા વયનો થયો હું જ્યારે,
બિયર પીધું મેં બાટલીમાં,
જ્યારે જ્યારે ટેન્શન આવ્યું,
વ્હિસ્કી લીધું મેં બાટલીમા....જન્મીને બાટલી..
અસપતાલમા હતો હું જ્યારે,
ગ્લુકોષ આપ્યું મને બાટલીમાં,
ઓપરેશનના ટેબલ ઉપર
લોહી ચડાવ્યું મને બાટલીમાં...જન્મીને બાટલી..
જેની જેની જરૂર પડી તે
મળ્યું બધું મને બાટલીમાં
જયારે પણ હું મરી જવાનો,
ગંગાજળ તૈયાર છે બાટલીમાં...જન્મીને બાટલી..
-પી. કે. દાવડા
Read More …

Categories: ,

(ગાલગા ગાલગા ગાલગા ગાલગા)

સૂર રેલાવતી વાંસળી જિંદગી,
એમ સંગીત તરફી ઢળી જિંદગી.

આ ભરી છે અદાઓ બધી નાટ્યની,
વેશ ઝાઝા કરી નીકળી જિંદગી.

વાયુની ઠંડકે તે ઠરીઠામ છે,
સૂર્યના તાપથી પીગળી જિંદગી.

પાંદડે-પાંદડે વૃક્ષના ઝૂલતી,
ફૂલની ફોરમે ઊજળી જિંદગી.

હોય ‘સાગર’ બધે બોલબાલા ઘણી,
ને મરણ આવતાં સાંભળી જિંદગી.

- 'સાગર' રામોલિયા
Read More …

Categories: ,

[1] પરબની પ્રેરણા – અમૃત મોરારજી

મુંબઈમાં ઠંડા પીણાં અને મિનરલ વૉટરની કંપનીઓના માલિક વસંતલાલ શેઠ પોતાની વાનમાં નાના ગામડામાં આવી રહ્યા છે. એમના વતનના ફાર્મ હાઉસ ‘વસંત વિહાર’માં આજે એક રાત રોકાવાના છે. શેઠ વર્ષમાં એકાદ વાર ગામમાં આવે. રાત્રીરોકાણ કરી સવારે ચાલ્યા જાય.

આજે ઉનાળાની કાળઝાળ ગરમી છે. વાનમાં બેઠેલા સૌને તરસ લાગી છે. ‘વસંત વિહાર’ હજુ લગભગ સાતેક કિલોમીટર દૂર છે. વાનમાં લાવવામાં આવેલ તમામ ઠંડાં પીણાં અને મિનરલ વૉટરની બાટલીઓ પીવાઈને પૂરી થઈ ગયેલ છે. પાણી વિના મિનિટ પણ રહી શકાય એમ નથી, પણ પાણી મળી શકે એમ નથી. માર્ગની બંને બાજુ બસ વગડો જ છે. ચારેક કિલોમીટર વાન આગળ વધી પછી અચાનક એક નાના સરખા પરબનાં દર્શન થતાં વાન ત્યાં ઊભી રાખી સૌએ પરબના મટકાનું ઠંડું પાણી પી તરસ ભાંગી. શેઠે રૂપિયા પાંચસોની નોટ પરબનું પાણી પાનાર વૃદ્ધા સામે ધરી.

‘ના, પૈસા ના જોઈએ. મૃત્યુ પામેલા મારા યુવાન પુત્રના આત્માની શાંતિ માટે ઉનાળામાં પરબ માંડી મફત પાણી પીવડાવું છું. ગરીબ વિધવા છું. ગામમાં પાણીની બહુ જ તંગી છે, પણ આ સિવાય હું કંઈ કરી શકું એમ નથી.’ વૃદ્ધાએ પૈસા લેવાની ના પાડતાં કહ્યું.

શેઠ વાન આગળ હંકારી ગયા, પણ આ ઘટનાની એમના મન પર ઘણી જ અસર થઈ. એક વૃદ્ધ ગરીબ વિધવા લોકોને પરબ માંડી મફત પાણી પીવડાવે અને હું ઠંડાં પીણાં અને મિનરલ વૉટરની કંપનીઓનો કરોડપતિ શેઠ પોતાના ગામ માટે પાણીની કોઈ વ્યવસ્થા નથી કરી શકતો ? આ વિચારથી શેઠ વસંતલાલ દુઃખી થઈ ગયા. વસંતલાલે ગામમાં પાણીની યોજના કરવા મનમાં પાકો નિર્ણય કરી લીધો.


આજે મોડી રાત્રે બાર વાગ્યા પછી ‘વસંત વિહાર’ ફાર્મ હાઉસમાં ગામના સરપંચ રમણલાલ, યુવાન સામાજિક કાર્યકર અને શિક્ષક ભાવેશ સાથે શેઠ વસંતલાલની વાતચીત શરૂ થઈ.
‘આ ભાવેશ મુંબઈમાં ચાળીસ હજારની નોકરી છોડી ગામમાં જનસેવા અને ગામકલ્યાણનાં કામ કરવા આવ્યો છે. અહીં છ હજારની શિક્ષકની નોકરી કરે છે અને ગામમાં સામાજિક તેમ જ જનકલ્યાણનાં કામો કરે છે.’ એમ સરપંચ રમણલાલે કહ્યું.

‘ધન્યવાદ ભાવેશને. ગામને અને દેશને આજે આવા જ યુવાનોની જરૂર છે.’ શેઠ વસંતલાલે કહ્યું.
‘શેઠ, આ ગામને સૌથી મોટી તકલીફ પાણીની છે. ચાર કિલોમીટર દૂર આવેલી નદી સુધી ગામલોકોએ પાણી ભરવા જવું પડે છે. અમારી ઈચ્છા એ નદીમાંથી પાણી ગામમાં લાવવાની છે. તે માટે ચાર કિલોમીટર લાંબી પાઈપલાઈન નાખી મોટું જળાશય બનાવવું પડે. એક કરોડ દસ લાખનો ખર્ચ થવા સંભવ છે. સરકાર આગળ રજૂઆત કરી છે, પણ વાત આગળ વધતી નથી.’ ભાવેશે ગામમાં પાણીની તકલીફની વાત કરતાં કહ્યું.

‘એમાં હવે સરકારી મદદની શી જરૂર, ભાવેશ ?’ વસંતલાલે પ્રશ્ન કરતાં કહ્યું.

‘પણ શેઠ, આટલી મોટી રકમ લાવવી ક્યાંથી ?’ ભાવેશે પ્રશ્ન કર્યો.

‘જો ગામની એક વૃદ્ધ ગરીબ વિધવા ઉનાળામાં પરબ માંડી ગામલોકોને મફત પાણી પીવડાવતી હોય તો હું ઠંડા પીણાં અને મિનરલ વૉટરની કંપનીનો માલિક કરોડપતિ શેઠ મારા વતન-ગામમાં એક જળાશય ન બનાવી શકું ?’ શેઠે વધુ એક પ્રશ્ન પૂછતાં કહ્યું.

‘તો શેઠ તમો અમારા ભગવાન.’ સરપંચ રમણલાલે કહ્યું.

‘દાન જરૂરતમંદો પ્રત્યે દાનવીરનું એક સામાન્ય અને સામાજિક કર્તવ્ય છે. દાન કરવાથી માનવ ભગવાન સમાન ન ગણાય. ચાલો તમે શરૂ કરો જળાશય બનાવવાનું કામ. તમામ ખર્ચ અને બીજી મદદ મારા તરફથી મળશે. આ લો દસ કોરા ચેક. ભાવેશ અને રમણલાલ, મને તમારા પર પૂરો વિશ્વાસ છે.’ શેઠે પોતાની સહીવાળા કોરા ચેકો આપતાં કહ્યું. અને માત્ર એક જ વર્ષમાં સૌના સહકારથી ગામમાં પાણીથી ભરપૂર જળાશય બની ગયું. ગરીબ-વૃદ્ધ વિધવાના પરબની પ્રેરણાથી બનેલા આ જળાશયનું નામ શેઠના કહેવાથી વૃદ્ધાના નામ પરથી ‘ગંગા-જળાશય’ રાખવામાં આવ્યું. (‘જન્મભૂમિ પ્રવાસી’માંથી સાભાર.)

[2] હજારો મુખ – મૃગેશ શાહ

હમણાં થોડા દિવસ અગાઉ બહારગામથી પરત ફરતાં હું વડોદરા બસ-સ્ટેશને ઊતર્યો અને રિક્ષા લીધી. રિક્ષાવાળો ભારે બોલકણો નીકળ્યો. સ્ટેશનથી ઘર સુધીના આશરે પંદર મિનિટના અંતરમાં તો એણે જાણે દેશભરની તમામ સમસ્યાઓ વિશે એક નાનકડું વક્તવ્ય આપી દીધું ! એમાં મારે તો ફરજિયાત શ્રોતા બનીને સાંભળવાનું જ હતું. સૌથી પહેલાં તો એણે મીટર ના પાડ્યું.

મેં પૂછ્યું : ‘આમ કેમ, ભાઈ ?’

તો કહે : ‘આ તો મેં ઝાડ નીચે ખાલી રિક્ષા ઊભી રાખી હતી. હવે આ ડિવાઈડર ગોળ ફરીને અહીં સામે છેડે આવીશું ત્યારથી જ તમારું મીટર શરૂ થયું કહેવાય, એટલે એ વખતે હું મીટર પાડીશ.’ હું મનોમન બોલ્યો કે ‘ગજબ છે ભાઈ ! વાહ.’

એ પછી તો એણે નાની-મોટી ગલીઓમાંથી રિક્ષા સડસડાટ લેવા માંડી. એટલું જ અસ્ખલિત એનું બોલવાનું પણ ચાલુ રહ્યું. મને કહે : ‘હવે આ જુઓ. ઘોંઘાટિયા તહેવારો આવ્યા. ચારે બાજુ ઘોંઘાટ થશે. આ બધી શેરીઓમાં ગણપતિ બેસાડ્યા છે, એ શેની માટે ખબર છે ?’

‘ના…’ મેં કહ્યું… કારણ કે મારે તો બોલવાનું હતું જ નહિ !

‘એ બહાને નાચ-ગાન અને પાર્ટી. ગણપતિ બેસાડીને લોકો ડાન્સ કરશે. મોટે મોટેથી ગીતો વગાડશે. હજી નવરાત્રિ તો ઊભી જ છે. ફરવાનું લાયસન્સ ! મને શું લાગે છે… તમને કહું, સા’બ ?’

‘શું ?’

‘જગતના બધા ધર્મો બાજુએ મૂકીને માનવધર્મની વાત કરવી જોઈએ, ખરું કે નહીં ?’

‘હા એ તો છે….’

‘એ જ ને ! આટલા પૈસા ઊઘરાવીને પોતાની સોસાયટીનો રસ્તો કોઈ સરખો કરી શકતાં નથી. આ જુઓ કેટલા ખાડા છે ! પછી કંઈ પણ થાય કે વાંક સરકારનો કાઢી બેસી રહેવાનું…. શું થાય ? આ શિક્ષિતોમાં સંપ જ નથી. દરેકને પોતાની ડિગ્રીઓનો અહંકાર નડે છે…. ’

‘જી…..’ હું મનોમન ગણતો હતો કે આટલા વાર્તાલાપમાં સમાજદર્શન, ધર્મ, શિક્ષણ, રાજકારણ અને કેટકેટલા વિષયો આવી ગયા !

એટલામાં તો રિક્ષા મુખ્ય રસ્તા પર આવી ગઈ.

અચાનક એણે બહાર આંગળી ચીંધીને વિષય બદલ્યો, મને કહે : ‘આ જુઓ… આ જુઓ… આ છોકરીઓના કપડાં જુઓ ! છે કશી શરમ ? પછી કહે છે કે અમે હેરાન થઈએ છીએ… તે થાઓ જ ને ! એ જ લાગના છો ! માતાપિતા પાછો એનો ગર્વ લે છે, અને કહેવાય છે પાછા સંસ્કારી કુટુંબના ! આવા સંસ્કાર ? માતાપિતાય આખો દિવસ ટીવીમાં એ જ જુએ અને એમ માને કે પોતાના સંતાનો મોર્ડન થઈ ગયા છે !’ હું વિચારતો હતો કે આ માણસ લોકોના જીવનનો અભ્યાસી લાગે છે. કંઈક વાંચતો પણ હશે, પણ હજી કંઈ એ વિશે બોલ્યો નથી. ત્યાં તો એણે એ જ વાત કરી :

‘આ એમના કહેવાતા મોર્ડન સંતાનો કંઈક સારું વાંચતા હશે ખરા ?’

‘વાહ…વાહ.. વારી જાઉં…’ એમ હું એકદમ ધીમેથી બોલ્યો.

ત્યાં તો ઘર આવ્યું એટલે એમણે રેટકાર્ડ પ્રમાણે બરાબર યોગ્ય પૈસા લીધા. પછી ધીમેથી મને કહ્યું : ‘આવું છે બધું દુનિયામાં…. એની વચ્ચે આપણે તો ફરતા રહેવાનું છે… ખરું ને ?’

‘હા… એકદમ ખરું’ મેં બેગ હાથમાં લેતાં કહ્યું. એ ભાઈએ રિક્ષા વળાવી ત્યાં સુધી હું તેમને જોઈ વિચારતો રહ્યો કે પેલો સુપ્રસિદ્ધ મંત્ર એકદમ સાચો છે જે કહે છે કે ‘ઈશ્વરના હજારો મુખ છે….’ એ કોઈ પણ મુખથી બોલી શકે છે. જો કાન વ્યવસ્થિત હોય તો સાંભળી શકાય.

[3] જીવનલક્ષ્ય – ઈન્દુ પંડ્યા

પોતાની સેનાથી વિખૂટા પડેલા શિવાજી એવા નિર્જન સ્થાન પર જઈ પહોંચ્યા, જ્યાં દૂર દૂર સુધી વસ્તી દેખાતી ન હતી. સાંજ પડી ગઈ. અંધકાર ફેલાઈ ગયો, ત્યારે થોડેક દૂર દીવાનો ઝાંખો પ્રકાશ દેખાયો. શિવાજી એ તરફ ગયા તો સામે એક ઝૂંપડી જોઈ. એક વૃદ્ધા ઝૂંપડીમાંથી બહાર આવી અને એ અતિથિને અંદર લઈ ગઈ. શિવાજી થાકેલા અને ભૂખ્યા હતા. વૃદ્ધા એમને વ્યાકુળ જોઈને સમજી ગઈ. તેણે પાણી ગરમ કરીને હાથ-પગ ધોવાનું કહ્યું. બેસવા માટે ચટ્ટાઈ પાથરી દીધી. શિવાજી હાથ-પગ મોં ધોઈને આરામથી બેઠા. થોડી વાર બાદ વૃદ્ધા ગરમાગરમ કોદરી થાળીમાં પીરસીને રાખી ગઈ.

શિવાજીને કકડીને ભૂખ લાગી હતી. તરત જ ખાવા માટે હાથ નાખ્યો કે દાઝીને હાથ પાછો ખેંચીને ઝાટકવા માંડ્યા. વૃદ્ધાએ એ જોયું અને બોલી ઊઠી : ‘તું તો શિવા જેવા સ્વભાવનો લાગે છે.’

શિવાજીએ પૂછ્યું : ‘માતા, તેં શિવા સાથે મારી સરખામણી કઈ રીતે કરી ?’

વૃદ્ધા બોલી : ‘જે રીતે શિવા આસપાસના નાના નાના કિલ્લા જીતવાને બદલે મોટા-મોટા કિલ્લાને જીતવાની ઉતાવળ કરે છે, એમ તું પણ કિનારી પર ઠંડી થયેલી વાની ખાવાને બદલે વચ્ચેથી મોટો કોળિયો ભરવા જતાં હાથ દઝાડ્યો. બેટા, ઉતાવળે કામ કરવાથી કામ બનતું નથી, બગડે છે. માણસે ઉન્નતી માટે નાનાં નાનાં ડગલાં ભરીને સાવધાની અને ધીરજ સાથે આગળ વધવું જોઈએ. ઉતાવળથી મોટાં મોટાં ડગલાં ભરીને કોઈ મોટું લક્ષ્ય પ્રાપ્ત થતું નથી. જે દિવસે શિવા નાના નાના કિલ્લાથી પોતાનું વિજય અભિયાન શરૂ કરશે, ત્યારથી તેણે ક્યારેય પીછે હઠ કરવાની આવશ્યકતા નહીં રહે. અને એક દિવસ એવો આવશે જ્યારે તે એનું મનવાંછિત લક્ષ્ય પ્રાપ્ત કરી શકશે.’ શિવાજીએ પેલી વૃદ્ધાની શિખામણ ગાંઠે બાંધી લીધી, પરિણામે તેઓએ ઈતિહાસમાં ગૌરવપૂર્ણ સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું. તેઓનું નામ ભારતના ઈતિહાસમાં મહાન શિવાજી તરીકે લેવાય છે.

લક્ષ્ય સાંસારિક હોય કે આધ્યાત્મિક હોય. એની સાધનામાં ઉતાવળ કરતાં જે ધીરજવાન બની, દઢતાપૂર્વક ધીમે ધીમે આગળ વધે છે એ વ્યક્તિ અવશ્ય સફળતા પ્રાપ્ત કરે છે, જે વ્યક્તિ છલાંગ લગાવીને જલ્દી જીવનલક્ષ્ય પ્રાપ્ત કરવાની ઉતાવળ કરે છે, ઘણુંખરું પોતાની સાધનામાં અસફળ થાય છે, ઉપહાસને પાત્ર બની જાય છે. (‘અખંડ આનંદ’ માંથી સાભાર.)
Read More …

Categories:

મારા જીવન માં કેમ થાય છે...
ઘણું બધું મારા જીવન માં કેમ થાય છે,

ઈચ્છતો નથી હું તો પણ મને પ્રેમ થાય છે,
મારું મન કરે છે તને ઘણોબધો પ્રેમ,
મારી વાત માન ગોરી 'ને કરીલે મને પ્રેમ,
તારી હારે રહેવું મને ખુબ ગમે છે,
તારી વાતો કરવી મને રોજ ગમે છે,
માનતા હું માનું તને પામવાને ગોરી,
ઉપરવાળાના મનમાં પણ તું કેમ રમે છે,
રોજ રોજ આમ ગોરી દુર હાલ્યા ના જાવો,
એકવાર મારી કને આવી મને તો બોલાવો,
પ્રેમ મારો સ્વીકાર ગોરી, એકવાર તો કહી દે,
તું મારી હારે આવ અને દુનિયાને પણ કહી દે,
તું રાતે મારા સપનાવોમાં કેમ આવે છે,
મારી નીંદર ઉડાવી કેમ હાલી જાય છે,
તું કહે તો તને ઘરમાંથી ઉપાડી જવું,
તું કહે તો તારા બાપ ને પણ સમજાવું,
ઈચ્છતો નથી હું તો પણ મને પ્રેમ થાય છે,
આવું બધું મારી હારે કેમ થાય છે,..???


"વિરલ...રાહી"
Read More …

Categories: ,

સફળતા નહિ આપે તો ચાલશે,
નિષ્ફળતાને ધીરજથી હેન્ડલ કરતા શીખવાડજે પ્રભુ.

ધન દોલત નહિ આપે તો ચાલશે,
કોઈ ગરીબને પ્રેમથી ગળે મળતા શીખવાડજે પ્રભુ.

બહુ પ્રસિદ્ધિ નહિ આપે તો ચાલશે,
કોઈ અજાણ્યાને પોતાનો ગણતા શીખવાડજે પ્રભુ.

વધારે આયુષ્ય નહી આપે તો ચાલશે,
સુંદર રીતે જીવી, સુંદર રીતે મરતા શીખવાડજે પ્રભુ.

સારી વાક્છટા નહિ આપે તો ચાલશે,
કઈ ખરાબ બોલતા પહેલા ડરતા શીખવાડજે પ્રભુ.

સારું શરીર શૌષ્ઠવ નહિ આપે તો ચાલશે,
ભારોભાર અન્યાય સામે લડતા શીખાવાડજે પ્રભુ.

બહુ બુદ્ધિ નહિ આપે તો ચાલશે,
જેટલી છે એ સારી રીતે વાપરતા શીખવાડજે પ્રભુ.

ઉડવા માટે પાંખો નહિ આપે તો ચાલશે,
કોઈના દિલમાં ખૂબ ઊંડા ઉતરતા શીખવાડજે પ્રભુ.
Read More …

Categories: ,


“પ્રકાશ, આમ આકાશ તરફ મીટ માંડીને શું જોઈ રહ્યા છો, આ તમારી દવા અને દૂધ પી લો. રાતના અગિયાર વાગ્યા છે એટલે જલ્દી સુઈ જઈએ” જ્યોતિબેને કહ્યું.

પ્રકાશભાઇએ આકાશને નિહાળતા નિહાળતા જવાબ આપ્યો, “જ્યોતિ, આ આકાશને જો તો ખરી ! આજે આમાસ છે, ચન્દ્ર વિના પણ આકાશ ઝમઝગતું લાગે છે!” તમે પણ શું આ ફિલોસોફી લઇને બેઠા છો. અરે! આદિત્ય, શશાંક દિકરા તમે! તમને આજે જોઇને અમને બહુ ખુશી થઇ. આજે ઘણા દિવસ પછી રાત્રે બધ સાથે બગીચામાં બેસીને વાતો કરીશું. પણ આ શ્વેતા અને ચાંદની ક્યાં ?”

મોટા દિકરા આદિત્યએ કહ્યુ, “મમ્મી એ લોકો હમણા આવતા જ હશે અને અમારે એક અગત્યની વાત કરવી છે, વાત એમ છે કે હુ, શ્વેતા, શશાંક અને ચાંદની અમે સહુએ મળીને એક નિર્ણય લીધો છે કે અમે પોત-પોતાના સ્વતંત્ર મકાનમાં જતાં રહીએ.”

આ સાંભળતા જ પ્રાકાશભાઇના હાથમાંથી ગ્લાસ સારી પડ્યો ને આંખો સામે જાણે ક્ષણવાર અંધકાર છવાઈ ગયો અને પછી કંઈક રુંધતા સ્વરે કહ્યું, “બેટા, અહિંયા પણ તમને સ્વતંત્રતા તો છે તો પછી આ રીતે…” ત્યાં વચ્ચેથી જ વાત કાપીને નાના દિકરા શશાંકે કહ્યું, “પપ્પા અમે રૂમની સ્વતંત્રતાની વાત નથી કરતા. તમે સમજો, અમને પણ કંઇક ઇચ્છા હોય કે અમારું એક સ્વતંત્ર ઘર હોય, અમારી દુનિયા અમે પોતે બનાવીને એમાં ખુશીથી રહીએ.”

જ્યોતિબેનના હ્રદયના ધબકારા બે ઘડી થંભી ગયા અને આંખોમાંથી પરાણે રોકેલા આંસુઓ આપમેળે નીકળી ગયા અને માંડ એટલું બોલી શક્યા કે, “અમારા તમને આશીર્વાદ છે, તમે જ્યા પણ રહો ખુશ રહો. તમારી ખુશીમાં જ અમારી ખુશી છે.”

શશાંકે કહ્યું : “મમ્મી, પપ્પા તમે ખોટા ઇમોશનલ થાઓ છો. તમારે ગર્વ કરવો જોઇએ કે તમારા દિકરા જાતે પોતાની રીતે સેટલ થવા માંગે છે.” મોટા દિકરાની વહુ શ્વેતાએ આદિત્યને કોણી મારીને વાત જણાવવા ફોર્સ કર્યો એટલે તેણે જણાવ્યું, “પપ્પા અમે બંગલો તો જોઇ રાખ્યો છે. બસ અમારી પ્રોપર્ટીનો હિસ્સો અમને આપી દો એટલે કાલથી જ અમે રહેવા જતા રહીએ.” “હવે તમે બધું નક્કી જ કરી લિધું છે તો મારે શું કહેવાનુ હોય! હું કાલે જ સહી કરી આપીશ.”

શશાંક તરત જ હરખ થી બોલ્યો, “પપ્પા યુ આર ગ્રેટ. તમે વાતને આટલી સરળતાથી સ્વિકારી લીધી? થેંક્યુ વેરી મચ.” આમ છોકરા-વહુ તો ગુડ નાઇટ કહીને ચાલ્યા ગયા, પણ એકલા દંપતિ માટે આ રાત્રી વધુ અંધકારમય બની અને બન્ને પોતાના આત્મસુરને આખી રાત રેલાવતા રહ્યા.

પ્રકાશભાઇ : “જ્યોતિ, આ ચંન્દ્ર વગરની રાત્રીમાં હવે કાંઇ જ સુઝતું નથી. પહેલા જેવો ઝગમગાટ કે શીતળતા પણ અનુભવાતા નથી.” જ્યોતિબેનઃ”ચન્દ્ર ન હોય ને ચન્દ્રની ખોટ સાલે તોય ત્યાં ફનસ થોડું ટીંગાડાય છે? અને આપણા જીવનનો ઉજાસ તો આપણી દિકરી છે, હા, વિજેતા આપણી દિકરી એ જ આપણા જીવનની આશા છે, એ જ આપણો સહારો છે.”

આ જ આશાએ રાત્રી વીતી ગઇ દિકરા-વહુ તો પ્રોપર્ટી લઇને સ્વતંત્ર થઇ ગયા ને કેટલાક દિવસો પણ વીતી ગયા અને એક સવારે અચાનક જ ડોરબેલ વાગી. પ્રકાશભાઇએ બારણું ખોલ્યું તો સામે વિજેતા ઉભિ હતી.
વિજેતાઃ “પપ્પા કેમ ચોંકી ગયા ને? એટલે જ તો મેં તમને સરપ્રાઇઝ આપી. મમ્મી ક્યાં છે?” અવાજ સાંભળીને જ્યોતિબેન તો દોડીને રસોડામાથી બહાર આવ્યા. જ્યોતેબેનઃ “અરે! વિજેતા, તુ તો સાવ દુબળી થઇ ગઇ છે. તારી ફાઇનલ પરીક્ષા કેવી ગયી?”

પ્રકાશભાઇ કહે, “આપણી દિકરી હવે પાયલટ બની જ ગઇ છે. પણ અમને પ્લેન માં ક્યારે બેસાડે છે હે?” વિજેતાઃ “બહુ જ જલ્દી. પપ્પા મને બરાબર યાદ છે, તમને પહેલેથી જ પ્લેનમાં બેસવાનો બહુ શોખ છે. મારા હાથમાં પ્લેન આવે એટલે સૌથી પહેલા હું તમને બન્નેને જ બેસાડીશ.” “હા બટા, આમેય અમારા અરમાનોને પહેલેથી તું જ તો પુરા કરતી આવી છે.”

વિજેતાઃ “મમ્મી, આદિત્યભાઇ, શશાંકભાઇ અને ભાભી બધા અલગ રહેવા જતા રહ્યા ને? મને એ જાણીને ખુબ દુઃખ થયું, ને એમના પર ગુસ્સો પણ આવ્યો. પણ તમે તો ખુશ છો ને?” મમ્મીઃ “કેમ નહી? આ ઉંમરે હવે અમારી રીતે જીવવાનો આનંદ છે. અને એમની ખુશી એ જ અમારી ખુશી છે.”

“ધેટ્સ લાઇક એ ગુડ પરેન્ટ્સ, મમ્મી, બોલો શુ રસોઇ કરવની છે? આજ્થી તમે કોઇ પન કામ નહી કરો. હવે હું આવી ગઇ છું” “અરે પણ તુ હજી થાકીને આવી છે, થોડો આરામ તો કરી લે.” “મમ્મી હું આકાશમાં ઉડતા શીખી છું, પણ જમીનમાં રહેવાનુ ભુલી નથી.” – આમ વિજેતાના આવવાથી રોનક છવાઇ ગઇ.

એક મહિના પછી વિજેતાને પયલોટ સન્માન-સમારોહનું આમંત્રણ મળ્યું. ત્યા તેણે પોતાની સફળતાનો બધો યશ તેના માતા-પિતાને આપ્યો. પ્રકાશભાઇએ વાલી તરીકે દુનિયાના દરેક માતા-પિતાને એક સંદેશો આપ્યો જે આગળ “દિકરી મારું ગૌરવ” શીર્ષકથી પુસ્તક છપાવ્યું અને તેને ખુબ જ પ્રસરિત મળી.

પ્રકાશભાઇએ વિશાળ જન સમુદાય તરફ દ્રષ્ટિ કરીને કહ્યુઃ “નમસ્કાર, હું આજે મારી દિકરી વિજેતા ન પિતા તરીકે અહીં સંબોધું છું. દિકરી અમારું ગૌરવ છે. એ નાનપણથી જ અમારી બધી વાતનું ધ્યાન રાખતી આવી છે. પપ્પા તમારા સ્વાસ્થ્ય માટે આ સારું છે. પપ્પા તમારી બધી વસ્તુઓ તૈયાર છે, મમ્મી લાવો હું તમને મદદ કરું. આજે એ પાયલટ બની ગઇ છે અને અમને ગૌરવ અપાવ્યું છે. દિકરી તો અમારો કિનારો છે.”

“ઘણી વખત સાંભળુ છું કે દિકરીની ગર્ભમાં જ હત્યા કરી નંખાય છે, આવુ પાપ કરતાં કેમ જીવ ચાલતો હશે? દિકરી તો બે ઘરને ઉજાળનાર ફળ દિપક છે. દિકરો અમારો દેકરો, બૈરી લાવે ત્યાં સુધી દીકરી અમારી દિકરી, અમે જીવીએ ત્યાં સુધી”

“સ્ત્રી તો આ સંસાનો આધાર છે. સ્ત્રી વિહોણી દુનિયાની કલ્પના પણ કંપાવી દે છે. તમે એને નહીં ભણાવો તોય એની મેળે ભણશે, જાતે આગળ વધશે અને તમારું નામ રોશન કરશે.”

“હું તો કહું છું કે તમારે દિકરો હોય દિકરી ન હોય તો ઇશ્વરને માનતા કરજો. મારી દિકરી મારું ગૌરવ છે જ. તમે પણ આવું ગૌરવ પામશો. આથી અંતરની લાગણીથી કહું છું કે,

“શબ્દ હ્રદયથી સર્યો દિકરી વ્હાલનો દરીયો.”
Read More …

Categories:

વિલાની રાત્રીનો ત્સવ...

 



વિશ્વભરની માનવપ્રકૃતિ એ ઉત્સવ પ્રિય પ્રજા છે. ઉ=ઉમંગ અને ત્સવ=ઉછાળવું,જે ઉમંગો ઉછાળે છે તે ઉત્સવો. વિશ્વમાં જ્યાં જ્યાં હિન્દુઑ છે ત્યાં તેઑ પ્રત્યેક ભારતીય ઉત્સવ આનંદ અને ઉમંગીત બનીને ઉજવે છે. આવા અનેક ઉત્સવોમાં એક ઉત્સવ એટ્લે કે નવરાત્રી. નવરાત્રી એટ્લે ધડકતા, ઉછળતા ઉલ્લાસિત થયેલા હ્રદયને વધુ આનંદિત કરતો નવ રાત્રીઓનો સમૂહ, નવરાત્રી એટલે આદ્યશકિતની પૂજા, મહિમા અને તેના ગુણગાનને ગાઈને પોતાની અભિવ્યક્તિને વ્યક્ત કરવાનો ઉત્સવ. આ નવ રાત્રી દરમ્યાન જે રીતે આદ્યશક્તિ અંબાનો આ ઉત્સવ રંગેચગેં ઉજવાય છે તેજ રીતે પુષ્ટિમાર્ગમાં નવરાત્રી દરમ્યાન નવવિલાસનો ઉત્સવ ઉજવવામાં આવે છે. પુષ્ટિ સાહિત્યમાં બતાવ્યા પ્રમાણે નવ એટ્લે કે નાવીન્ય અને વિલાસ એટ્લે કે રમણપૂર્વક આનંદ કરવો. પુષ્ટિમાર્ગમાં વૈષ્ણવોની આદ્ય શક્તિ તે વ્રજની સ્વામિનીઑ છે અર્થાત શ્રી રાધેરાણી, શ્રી યમુનાજી, ગોપીઓ અને સખીઑ વગેરે છે.


શ્રી વલ્લભાચાર્યજી કહે છેકે ગોપીઓ, વ્રજનારી અને સખીઓને આ રાત્રિઓ નિસ્તેજ અને અંધકાર ભરેલી નથી લાગતી બલ્કે તેમના જીવનને ઉલ્લાસમય અને વિલાસિત કરી દેનારી રાત છે કારણ કે આ સમયમાં તેમને શ્રી ઠાકુરજીના સાનિધ્યનું સુખ મળનાર છે આથી સખીઓ અને ગોપીઓ સવારથી ઉત્સુકતાથી આવનાર રાત્રિઓની રાહ જુએ છે. શીતકાલની શીત લહેરી શરૂ થઈ રહ્યો હોઈ માતા યશોદા શ્રી ઠાકુરજીને નંદાલયની બહાર મોકલતા નથી અને આ સમય દરમ્યાન કનૈયાના દર્શન પણ દુર્લભ થવાના હોઈ સર્વે સખીજનોએ પોતાનો સમસ્ત સમય શ્રી ઠાકુરજી સાથે પસાર કરવાનું નક્કી કર્યું, પરંતુ દિવસ દરમ્યાન લૌકિક પૂરું કરીને આવતી સખીઓને દિવસ દરમ્યાનનો સમય ઓછો પડવા લાગ્યો હતો અને શીતકાલની લાંબી થતી જતી રાત્રિ સખીઑના આનંદ ઉમંગમાં વિક્ષેપ પાડવા લાગી હતી.


એક દિવસ સર્વે સખીજનો અને શ્રી રાધાજીએ  શ્રી ઠાકુરજી સમક્ષ પોતાની વાત રજૂ કરી કે હવે શીતકાલના દિવસો દૂર રહ્યા નથી તેથી અમને બને તેટલો વધુ સમય આપની સાથે જોઈએ છે. સખીજનોની અને શ્રી રાધાજીની ઈચ્છા ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ કેવી રીતે અવગણી શકે? શ્રી ઠાકુરજીએ સખીઓને જણાવ્યું કે આપણે સહુ સાથે મળીને રાત્રિના સમયે વિલાસપૂર્વક રમણ કરીશું જેથી પ્રભાતના કાર્યો રોકાઈ ન રહે, પરંતુ આપ સૌ સખીઓ સાથે મળીને વિચારો કે આપ સહુ આ રાત્રીઓને વિલાસિત પૂર્ણ કેવી રીતે બનાવશો?


શ્રી ઠાકુરજીની મંજૂરી મળતા જ સહુ સખીજનોઆનંદિત થઈ ગયાં. સખીઓને અત્યંત પ્રસન્ન થયેલી જોઈ શ્રી રાધાજીએ એ પોતાની અષ્ટ સખીઑ ચંપકલતા, વિશાખા, લલિતા, ચંદ્રભાગા, વિમલા, સુચરી, ભામા, ચંદ્રલેખા સાથે શ્રી ઠાકુરજીને પ્રતિક બનાવીને નવવિલાસ યુક્ત નવ રાત્રીઓ નવઉમંગે સ્થાપિત કરી ત્યારે તે રાત્રિઓનું સંચાલનકાર્ય સ્વયં શ્રી રાધાજીએ કર્યું અને આ કાર્યમાં સહાય રૂપ થવાના આશયે શ્રી રાધાજીની અન્ય નવ પરમ સખીઓ ચિત્રા, મંજુલમંજરી, વેદસ્મૃતિ, શ્યામલી, તુલસીપ્રિયા, હરિપ્રિયા, યજ્ઞસીતા, મલ્લિકા, અને શ્વેતમયી પણ જોડાઈ ગઈ. શ્રી ઠાકુરજીએ વ્રજવાસીઓને કહ્યું કે વ્રજાંગનાઓ જો યમુના તટ્ટ પર જઈ વ્રજની લોકમાતા અને વ્રજની આદ્ય શક્તિ ગૌરી મહારાણી યમુનાજીનું વ્રત-પૂજન કરશે તો તેમના પર શ્રી યમુનાજીની કૃપા ઉતરશે.


શ્રી ઠાકુરજીની વાત સાંભળીને વ્રજવાસીઓએપોતાની વ્રજનારીઓને રાત્રિના સમયે ગૌરી પૂજન કરવા અનુમતિ આપી પણ પરંતુ વ્રજવાસીઓને ભય લાગ્યો કે વૃંદાવનમાં કંસના અનુચરો અને રાક્ષસો વારંવાર આવે છે તેથી વ્રજનારીઓની રક્ષા કોણ કરશે? વ્રજવાસીઓની ચિંતા જોઈને જેણે અનેક રાક્ષસોને મારીને વ્રજને ભયમુક્ત કરેલું છે તેવા નંદનંદન રક્ષક બની વ્રજનારીઓને યમુના તટ્ટ પર લઈ ગયાં. યમુના તટ્ટ પર શ્રી રાધાજીએ નવરાત્રીનો ઉત્સવ નવવિલાસનો પ્રારંભ કર્યો ત્યારે વ્રજનારીઓએ શ્રી યમુનાજીનું વ્રત પૂજન કરી પ્રાર્થના કરી કે અમને પ્રભુનો વિરહ ક્યારેય ન થાય.


આમ દેવી પૂજનના બહાને પરમ પ્રભુ શ્રી ઠાકુરજીનોમિલાપ વ્રજ ભક્તોએ કર્યો છે. તટ્ટ પર રાત્રિનો સમય પસાર કરવા માટે અને યમુનાજીનાં જળ પરથી આવતી શીતવાયુ લહેરીથી શીતલતા અનુભવી રહેલી વ્રજનારીઓનાં કંપનને દૂર કરવા માટે શ્રી ઠાકુરજીએ યમુના તટ્ટ પર રાસ ખેલ મનોરથ કર્યો જેથી શીતવાયુનો અહેસાસ આહ્લાદક બની જતાં ખેલનો આનંદ લઈ શકાય.


શ્રી ગુંસાઈજી પ્રભુચરણ કહે છે કે રાસએ રસોનું સ્વરૂપ હોઈ જીવને માટે પરમાત્માનું મળવું એ ઉત્સવ બની જાય છે. વળી આ ઉત્સવમાં જીવનું પરમ પરમાત્મા સાથે પુનઃમિલન થવાનું હોઈ જીવરૂપી ગોપીઓ અવનવા રંગબેરંગી વસ્ત્રો અને શૃંગાર ધારણ કરે છે. જીવરૂપી ગોપીઓને ઉત્સાહપૂર્વક મળવા આવતી જોઈ શ્રી પ્રભુને અત્યંત આનંદ થતાં શ્રી યમુનાજીની સાક્ષીએ જીવરૂપી વ્રજનારીઑ સાથે વ્રજચંદ શ્રી કૃષ્ણ ઉલ્લાસિત બનીને નિત નાવીન્ય રીતથી રાસરમણ કરે છે.


અર્વાચીન યુગમાં નવવિલાસ મનોરથ અશ્વિન સુદ એકમથી દસમ સુધીહોય છે. શ્રી ઠાકુરજી અલૌકિક પતિ રૂપે મળે તે માટે કુંવારીકાઓ જવારાનું ઉદ્દીપન કરે છે અને વૈષ્ણવો શ્રી યમુનાજીનો ગરબો પધરાવે છે. ગરબામાં મગ, ચોખા અને ઘઉં પધરાવે છે. ગરબાની અંદર દીવો પધરાવી, શ્રી યમુના મહારાણીજીનું સ્થાપન, પૂજન અને પાઠ કરે છે. પોતાની શ્રદ્ધા, શક્તિ અને ભાવના પ્રમાણે જવારા, ઘટ, નામમંત્ર કે યજ્ઞ-અગ્નિ સ્વરૃપે શક્તિ સ્વરૃપા વ્રજવાસીની જનની શ્રી યમુનાજીની ઉપાસના કરે છે. અશ્વિન સુદ એકમે માટીનાં દસ પાત્રોમાં ઘઉં, જવ, મગ વગેરે દ્વારા અંકુર રોપણ કરવામાં આવે છે. આ દસ પાત્ર રાજસ, તામસ, સાત્વિક અને નિર્ગુણ ભક્તોના ભાવો દર્શાવે છે.


નવવિલાસના નવ દિવસ શ્રીઠાકુરજીનેપણ વિવિધ રંગના છાપાના વસ્ત્રો ધારણ કરાવવામાં આવે છે અને નૂતન સામગ્રીઓ ધરાવવામાં આવે છે. દશેરાને દિવસે શ્રી ઠાકુરજીને અક્ષત તિલક કરવામાં આવે છે. આપણા ઠાકુર ગૌપાલ હોવા છતાં આ દિવસે ક્ષત્રિયોની જેમ શ્રી ઠાકુરજી સમક્ષ ઢાલ-તલવાર ધરાવવામાં આવે છે. સાંજના સમયે ગરબાનું અને જવારાનું વિસર્જન કરાય છે. નવવિલાસનો પર્વ હ્રદય અને મનની આંખોને ગમે તેવી મનભાવન લીલા છે. અર્વાચીન અને પ્રાચીન યુગની વ્રજ સંસ્કૃતિને ને જોડતાં રાસ ગરબાઓ થકી હજું પણ ક્યાંક ને ક્યાંક વ્રજ અને વ્રજ સંસ્કૃતિ આપણી સાથે રાસે રમી આપણું મિલન આપણાં વ્રજચંદ્ર શ્રી ઠાકુરજી સાથે કરાવે છે, ત્યારે આપણે પણ નવ વિલાસની રાત્રિએ શ્રી ઠાકુરજી સાથે રમણે ચઢેલી વ્રજનારીઓમાંની એક વ્રજનારી બની જઈએ છીએ.


સાભાર : -પૂર્વી મોદી મલકાણ -યુ એસ એ
email: -purvimalkan@yahoo.com



બ્લોગ લીંક: http://das.desais.net
email: dadimanipotli@gamil.com



 


(૨) કોઈ પીયુજીને જઈને એમ કહેજો રે, હા, પછી એટલો સંદેશો મારો દેજો રે ....







વિલાની રાત્રીનો ત્સવ...'દાદીમા ની પોટલી'  પર આજની પોસ્ટ  પૂર્વિબેન  દ્વારા મોકલવામાં આવી છે., આજની પોસ્ટ મોકલવા બદલ અમો પૂર્વિ મોદી મલકાણ (USA) ના અંતરપૂર્વક્થી આભારી છીએ.


આજની પોસ્ટ આપને પસંદ આવી હોય તો  આપ આપના પ્રતિભાવ બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકી આભારી કરશો. આપના પ્રતિભાવ લેખિકાની કલમને સદા બળ પૂરે છે. આભાર ! 'દાદીમા ની પોટલી'.
Read More …

Categories:

મચ્છરની મમ્મી, પોતાના નાનકડા મચ્છરને :
‘બેટા, આજે તું પહેલીવાર ફરવા ગયો. તને દુનિયામાં કેવું લાગ્યું ?’
નાનકડું મચ્છર : ‘બહુ જ સરસ, મમ્મી ! હું જ્યાં જઉં ત્યાં લોકો તાળીઓ પાડીને મારું સ્વાગત કરતા હતા !’
*******

નટુ : ‘તને ખબર છે ? મારી પત્ની દેવી છે. ‘
ગટુ : ‘દેવી તો મારેય છે, પણ લ્યે કોણ ?’
*******

ગામડામાં નવી કૉલેજ ખુલી. બાજુના ગામડેથી રણછોડલાલ રોજ ઘોડા પર બેસીને કૉલેજ આવે. એમનો બહુ વટ પડે. પણ એક દિવસ રણછોડલાલ ચાલતા ચાલતા આવ્યાં.
લોકોએ પૂછ્યું : ‘ઘોડો ક્યાં ?’
રણછોડલાલે કીધું : ‘ઈ ગ્રેજ્યુએટ થઈ ગ્યો !’
*******

એક ડૉક્ટર દર્દીને તપાસવા વોર્ડમાં ગયા. થોડીવારે બહાર આવ્યા. કાતર લઈને ફરી અંદર ગયા. વળી પાછા બહાર આવ્યાં. ડિસમિસ લઈને ફરી અંદર ગયા. એટલામાં પાછા બહાર આવ્યા અને હથોડો લઈને જલ્દીથી અંદર ગયા. આ જોઈને દર્દીના સગાએ પૂછ્યું :
‘રોગ શું થયો છે એની ખબર પડી ?’
ડૉક્ટર કહે : ‘અલ્યા ભઈ ! રોગની ક્યાં વાત કરો છો, પહેલાં મારી બેગ તો ખૂલવી જોઈએ ને !’
*******


ચંપકલાલ ઠંડીથી થરથર કાંપતા હતા. ટપુએ ડૉક્ટર હાથીને ફોન કર્યો.
ટપુ : ‘સાહેબ, જલદી ઘેર આવો.’
ડૉક્ટર હાથી : ‘કેમ ટપુ, અચાનક શું થયું ?’
ટપુ : ‘બિમારી તો ખબર નથી પરંતુ સવારથી મારા દાદાજી “વાઈબ્રેશન મોડ” પર છે !’
*******

ડૉક્ટર : ‘ચમનભાઈ, તમારું વજન કેટલું છે ?’
ચમનભાઈ : ‘ચશ્માં સાથે 75 કિલો.’
ડૉક્ટર : ‘ચશ્માં વગર ?’
ચમનભાઈ : ‘મને દેખાતું જ નથી !’
*******

દર્દી : ‘ડૉક્ટર સાહેબ, મને એવી દવા આપો કે તે ખાધા પછી હું મર્યા પછી તરત જીવતો થઈ જઉં.’
ડૉક્ટર : ‘ભાઈ એવી દવા હું ન આપી શકું. તું એકતા કપૂર પાસે જા !’
*******

નાસાએ નટુ-ગટુને ચંદ્ર પર મોકલ્યા.
પરંતુ રોકેટ ઊડીને થોડીવારમાં પાછું આવ્યું.
નાસાએ બંનેને પૂછ્યું : ‘કેમ પાછા આવ્યા ?’
નટુ-ગટુ બોલ્યાં : ‘અમે તો ભૂલી ગયા હતા. આજે તો અમાસ છે. ચંદ્ર ક્યાંથી હોય ?’
*******

પતિ : ‘કહું છું આજે રાત્રે હોટલમાં જમવા જઈએ તો કેવું ?’
પત્ની : ‘કેમ ? તમને એમ લાગે છે કે હું રાંધી-રાંધીને કંટાળી ગઈ છું ?’
પતિ : ‘ના રે. હું તો વાસણ માંજી-માંજીને કંટાળી ગયો છું.’
*******

શિક્ષક (નટુને) : ‘તું મને “યોગાનુયોગ”નું કોઈ સુંદર ઉદાહરણ આપી શકે ?’
નટુ : ‘હા, કેમ નહિ ? મારા પપ્પા અને મારા મમ્મીના લગ્ન એક જ દિવસે થયા હતા બોલો !’
*******

એક ડૉક્ટર એને ત્યાં કાયમ દવા લેવા આવતી સ્ત્રીના પ્રેમમાં પડ્યો. શું કરવું તે ન સમજાવાથી એણે એના મિત્રને એ બાબતમાં સલાહ પૂછી.
‘એમાં શું ?’ મિત્રે કહ્યું, ‘એને પરણી જા, એટલે પત્યું !’
‘પરણી જાઉં કેવી રીતે ? એ તો મારી સૌથી વધુ આવક આપતી દર્દી છે. એને પરણું તો પછી મારે મફત જ દવા આપવી પડે ને ?’
*******

છગનની પત્નીને એમ હતું કે તેનું બાળક દુનિયાનું મહાન તાકાતવર બને. એ માટે એણે ડૉ. મગન પાસે ખાસ ટ્રિટમેન્ટ કરાવી. એ ટ્રિટમેન્ટમાં ડૉ. મગને પૂછ્યું કે : ‘તમારે કેટલું તાકાતવર બાળક જોઈએ છે ?’
‘એવું જોઈએ જેનામાં માણસ કરતાંય વધારે કૂદવાની શક્તિ હોય.’
ડૉ. મગને એને વાંદરાની શક્તિ આવે એવું ઈન્જેકશન આપ્યું.
પ્રસુતિનો સમય આવ્યો. એને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવી. ત્યાં નર્સ આવી.
છગને અધીરાઈથી પૂછ્યું : ‘બાબો છે કે બેબી ?’
‘આમ તો લાગે છે તો બાબો, પણ ઝુમ્મર પરથી નીચે ઊતરે ત્યારે બરાબર ખબર પડે !’ નર્સે કહ્યું.
*******

નટુ તેના પિતાના મૃત્યુ અને બેસણાની જાહેરખબર છપાવવા એક છાપાની ઑફિસે ગયો. જાહેરખબર વિભાગના કર્મચારી ગટુએ તેને કહ્યું : ‘જાહેરખબરનો દર એક કોલમ સેન્ટીમીટરના 300 રૂપિયા છે.’
આ સાંભળીને નટુ બોલ્યો : ‘હું તો લૂંટાઈ જઈશ. મારા પિતાની ઊંચાઈ 182 સેન્ટીમીટર હતી.’
*******

પ્રોફેસર નટુ (વિદ્યાર્થી ગટુને) : ‘આસામ કઈ વસ્તુ માટે જાણીતું છે ?’
ગટુ : ‘મને ખબર નથી.’
નટુ : ‘સારું, હું તને એક સંકેત આપું છું. તારા ઘરમાં જે ચા બને છે તેની પત્તી ક્યાંથી આવે છે ?’
ગટુ : ‘અમારા પડોશીના ઘરમાંથી.’
*******

નટુ : ‘મારી યાદશક્તિ ઘણી સારી છે, પરંતુ ત્રણ બાબત એવી છે જેને હું ક્યારેય યાદ રાખી શકતો નથી.’
ગટુ : ‘તને કઈ ત્રણ બાબતો યાદ રહેતી નથી ?’
નટુ : ‘એક, મને લોકોના નામ યાદ રહેતા નથી. બે, લોકોનાં ચહેરાં પણ યાદ રહેતા નથી. અને ત્રણ, મને એ ત્રીજી બાબત જ યાદ રહેતી નથી.’
*******

ગ્રાહક નટુ : ‘આ કપડાં પર લખ્યું છે : 70 ટકા કોટન, 35 ટકા ટેરેલિન. આ તો 105 ટકા થયા !’
દુકાનદાર ગટુ : ‘એ તો કાપડ પાંચ ટકા ચઢશે ને !’
*******

નટુની ઑફિસમાં સામસામે બે ઘડિયાળો લગાવેલી હતી. એક ઘડિયાળમાં છ વાગ્યા હતા. અને બીજી ઘડિયાળ સવા છ નો સમય બતાવતી હતી. આ ઘડિયાળોને જોઈને ગટુએ નટુને પૂછ્યું, ‘આ બંને ઘડિયાળો અલગ-અલગ સમય બતાવે છે. આવું કેમ ?’
નટુએ જવાબ આપ્યો : ‘જો બંને ઘડિયાળો એક જ સમય બતાવે તો બે ઘડિયાળો રાખવાનો ફાયદો શું ?’
*******

બે મૂરખાઓ વાતચીત કરી રહ્યા હતા.
પહેલો મુરખ : ‘યાર ! આ વીજળી કેમ ચમકી ?’
બીજો મુરખ : ‘અરે યાર ! એટલું નથી સમજતો ? ઉપર નરકનો દરવાજો તૂટી ગયો છે એનું વેલ્ડીંગ કામ ચાલે છે.’
*******

મમ્મી : ‘બેટા, આજે ઘેર જલદી કેમ આવી ગયો ?’
બન્ટી : ‘મેં રાજુને માર્યો એટલે ટીચરે મને કલાસમાંથી બહાર કાઢી મૂક્યો.’
મમ્મી : ‘પણ તેં રાજુને કેમ માર્યો ?’
બન્ટી : ‘મારે આજે વહેલા ઘરે આવવું હતું એટલે !’
*******

મનોજે રસોડામાં કામ કરી રહેલ એની પત્ની માયાને બહારથી બૂમ મારી : ‘અરે આ ફ્રેમ દીવાલ પર લટકાવવી છે. ખીલી અને હથોડી ક્યાં છે ?’
‘ખીલી અને હથોડી કબાટમાં છે અને પાટો અને મલમ સામેના ટેબલના ખાનામાં છે.’ માયાએ સામેથી જવાબ આપ્યો.
*******

મનોજે એના સેક્રેટરીને ચિલ્લાઈને કહ્યું :
‘દીવાલ પર લાગેલા આ નકશાને ઉતારીને બહાર ફેંકી દે.’
સેક્રેટરી : ‘પણ શા માટે ?’
મનોજ : ‘એને જોઈને મને મારી પત્નીના બનાવેલા પરોઠા યાદ આવી જાય છે !’
*******

શિક્ષકે વિદ્યાર્થીને સજા સંભળાવતા કહ્યું :
‘રમેશ, તેં સુરેશને ગધેડો કહ્યો એ ખૂબ જ શરમની વાત છે. તારે દસ રૂપિયા દંડ ભરવો પડશે.’
‘સાહેબ !’ રમેશે કહ્યું : ‘મને માફ કરી દો સાહેબ ! હવેથી હું આવું નહિ કરું. કહેતા હોવ તો હવેથી હું બધા ગધેડાઓને સુરેશ કહીશ.’
*******

પોસ્ટ ઑફિસની ભરતીની પરીક્ષા વખતે પ્રશ્ન પૂછવામાં આવ્યો :
‘પૃથ્વીથી ચંદ્ર કેટલો દૂર છે ?’
એક ઉમેદવારે જવાબ લખ્યો : ‘જો પૃથ્વી પરથી ચંદ્ર પર ટપાલ આપવા જવાનું હોય તો મારે આ નોકરી નથી કરવી ….’
*******

નટુ : ‘સોરી યાર, મારે મોડું થઈ ગયું. વીજળી ગુલ થઈ જતાં હું ચાર કલાક એલિવેટરમાં ફસાઈ ગયો હતો.’
ગટુ : ‘મારે પણ એવું જ થયું. હું ત્રણ કલાક એસ્કેલેટર પર ફસાઈ ગયો હતો.’
*******

પિંકી જોરજોરથી પ્રાર્થના કરતી હતી, ‘હે ભગવાન, તું મોસ્કોને ચીનની રાજધાની બનાવી દે.’
અંકલે કહ્યું : ‘એ પિંકી, આવી વિચિત્ર માંગણી કેમ કરે છે ?’
પિંકી કહે : ‘શું કરું અંકલ ? આજે ભૂગોળના પેપરમાં ભૂલથી હું મોસ્કોને ચીનની રાજધાની લખી આવી છું.’
*******

સેનાનો એક જવાન અધિકારી પાસે આઠ દિવસની રજા માંગવા ગયો. અધિકારીએ એને ટાળવા માટે કહ્યું : ‘પહેલા દુશ્મનની સેનાની એક ટેન્ક લઈ આવ.’
બીજે દિવસે જવાન ખરેખર ટેન્ક લઈને આવી ગયો.
આ જોઈ અધિકારીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું : ‘આ ટેન્ક તેં કેવી રીતે મેળવી ?’
જવાને કહ્યું : ‘એમાં શું મોટી વાત છે ? જ્યારે તેમને આઠ દિવસની રજા જોઈતી હોય ત્યારે તે આપણી પાસેથી ટેન્ક લઈ જાય છે.’
*******

સરિતા : ‘આ વખતે મારું વજન એક કિલો ઘટી ગયું.’
કમલા : ‘કેમ, તેં નખ કાપી નાખ્યા ?’
*******

નટુ : ‘દોસ્ત ગટુ, મારે અને મારી પત્નીએ છ મહિનાની અંદર તમિલ ભાષા શીખવી પડશે, નહીંતર અમે અમારા બાળક સાથે વાત કરી શકીશું નહીં.’
ગટુ : ‘એવું કેમ ?’
નટુ : ‘અમે તમિલ બાળકને દત્તક લીધું છે અને છ મહિના પછી બોલવા માંડશે.’
*******

નટુ : ‘અરે ભાઈ સાહેબ, કેટલા વાગ્યા ?’
ગટુ : ‘છ વાગ્યાં.’
નટુ : ‘કમાલ છે ! હું સવારથી બધાને પૂછું છું. પરંતુ દરેક જણ મને અલગ અલગ સમય કહે છે. મને કોઈ સાચો સમય કહેતું જ નથી !’
*******

www.readguajrati.com
Read More …

Categories: ,


ફલાઇટ મોડી હતી એટલે એણે ઘરે ફોન ન કર્યો. એને થયું કે બંગલે ગાડી મૂકીને ડ્રાઇવર નીકળી ગયો હશે. એરપોર્ટ પર ડેડીએ જાતે મને લેવા આવવું પડે... એમને અત્યારે ક્યાં તકલીફ આપવી? એણે વડોદરા એરપોર્ટની બહાર નીકળીને રિક્ષા પકડી. વાસણા- ભાઇલી રોડ પર એક વિશાળ જગ્યામાં બંધાયેલા અત્યંત વૈભવશાળી બંગલાની દિશામાં રિક્ષા દોડવા માંડી.આમેય એ એની અનિચ્છાથી મુંબઇ ગઇ હતી. મુંબઈના આર્થિક રીતે અત્યંત સમૃદ્ધ કુટુંબના યુવાન સાથે હજુ તો માંડ દોઢ મહિના પહેલાં એનાં એન્ગેજમેન્ટ થયાં હતાં. એ તો હજી વધુ ભણવા માંગતી હતી. પરંતુ પરિસ્થિતિ અને સંજોગોએ એવો પલટો લીધો કે એણે ના છૂટકે લગ્ન માટે હા પાડવી પડી.

લગભગ અડધો ડઝન જેટલા નાનાંમોટાં ઉદ્યોગગૃહ સમૂહના માલિક સુબોધકાંત (નામ બદલ્યું છે)ની એ એકની એક દીકરી. રોજે લગભગ અઢાર અઢાર કલાક સુધી ધંધામાં વ્યસ્ત રહેતા પિતા અને અત્યંત ધાર્મિક સ્વભાવની રૂઢિચુસ્ત માતા. વૈભવ, અને જાહોજલાલી જાણે એની માતાને સ્પશ્ર્યાં જ નહોતાં. વારંવાર વિદેશની મુસાફરીએ જતા પિતાની ગેરહાજરીમાં એના મુખ્ય બે કામ જ હતાં.

દીકરા- દીકરીને ઉછેરવાં અને પાઠપૂજા કરવાં. હા, એમને એક દીકરો હતો. પણ શ્રીમંતોના આછકલા દીકરા તરીકે શોભે એવો. તમામ પ્રકારની મોજમજા, પાર્ટીઓ, ક્યારેક ડ્રગ્સ , ઠેઠ મુંબઇ- બેંગ્લોર સુધી રોમાંચક અનુભવો લેવા ચાલ્યા જવાના ખર્ચાળ મોજશોખ એના પ્રિય વિષયો હતા. છેલ્લામાં છેલ્લી મોડેલની કાર ખરીદવી અને લોંગ ડ્રાઇવ પર સ્ત્રીમિત્રને લઇને નીકળી પડવું એના માટે સહજ હતું. શહેરની બહાર હાઇ-વેને અડીને આવેલા એક રળિયામણા ગામની સીમમાં બનેલું ફાર્મ હાઉસ એની મોજમસ્તીનું કેન્દ્ર હતું.

લગભગ ૬-૭ લાખની કિંમતની મોટરસાઇકલનું લેટેસ્ટ મોડેલ બજારમાં આવ્યું અને વડોદરામાં એ મોડેલ ખરીદનાર ‘‘ પ્રથમ ’’ બનવાની ઘેલછામાં એણે બાઇક ખરીદી. પણ આ બાઇક એમના કુટુંબ માટે કમનસીબ સાબિત થઇ. એક મોડી રાત્રે ચિક્કાર દારૂ પીને ઝડપભેર વાહન ચલાવવાનો રોમાંચ લેવા નીકળેલો આ યુવાન એક બમ્પ પરથી ઉછળી સમતુલન ગુમાવી બેઠો. ધડાકાભેર અથડાઇને ઉછળેલી બાઇક, જમીન પર ફસડાઇ પડેલા યુવકની છાતી પર જ પડી અને એ જ ક્ષણે એક હૃદયદ્રાવક મરણચીસે વાતાવરણને ભરી દીધું. મધરાત્રે સૂમસામ માર્ગ પર ગણતરીની મિનિટો લોહીના ખાબોચિયામાં તરફડીને એનો દેહ શાંત થઇ ગયો.

યુવાન દીકરાના અકાળ અવસાને માતાને વધુ ધાર્મિક વૃત્તિની કરી નાંખી. જેના માટે ઉદ્યોગશ્રુંખલા ઊભી કરી રહ્યાં હતાં, એ દીકરો જ ન રહ્યો એ વિચારથી પિતા પણ દિગ્મૂઢ હતાં. એકનો એક ભાઇ ગુમાવવાનું દુ:ખ બહેન માટે પણ અસહ્ય હતું. થોડો સમય આખું કુટુંબ સ્તબ્ધ રહ્યું પરંતુ પછી ફરી રોજિંદા જીવનમાં ગોઠવાયું. ચારે બાજુ પ્રસરેલો ધંધો સમેટી લેવો પણ શક્ય નહોતો. એટલે પિતા ફરી ધંધામાં જોતરાઇ ગયા.

દીકરાના અવસાન પછી લગભગ ભાંગી પડેલી માતાની તબિયત કથળવા માંડી. ધંધામાં વ્યસ્ત પિતા પાસે સમયનો અભાવ હોવાથી દીકરી માતાની પડખે રહી. એક દિવસ લકવાના ગંભીર હુમલાએ માતાને આજીવન પથારીવશ કરી નાંખી, અડધું અંગ નિશ્વેતન થઇ ગયું હતું. તમામ બાબતો માટે એણે બીજા પર આધાર રાખવો પડે એવી લાચાર થઇ ગઇ. અલબત આર્થિક રીતે સધ્ધર હોવાને કારણે એમને માટે સતત ૨૪ કલાક નર્સની વ્યવસ્થા રાખવામાં આવી હતી. પરંતુ વ્યસ્ત પતિ અને યુવાન દીકરીની ચિંતા માને કોરી માતી હતી. એણે આગ્રહ રાખ્યો કે વહેલામાં વહેલી તકે પોતાની હયાતીમાં દીકરીને યોગ્ય સાસરે વળાવવામાં આવે.

માતાની લાગણીને માન આપી એ લગ્ન માટે તૈયાર થઇ હતી. અને મુંબઇમાં શ્રેણીબદ્ધ સુપર સ્ટોર્સ, મલ્ટિપ્લેક્સ સિનેમાગૃહો, પેટ્રોલપંપો, કન્સ્ટ્રકશન જેવા ધંધામાં અગ્રણી કુટુંબના દીકરા સાથે એનાં લગ્ન નક્કી થયાં.બે દિવસ પહેલાં ભાવિ પતિનો જન્મદિવસ હોવાથી એના કુટુંબના આગ્રહને માન આપી એ મુંબઇ ગઇ હતી. પરંતુ એનો જીવ બીમાર અને લાચાર મામાં હતો. બે દિવસની દોડધામ, પાર્ટીઓ, ખરીદી, સગાસંબંધીઓ સાથેની મુલાકાતો જેવા સળંગ કાર્યક્રમોથી થાકેલી એ આખરે મુંબઇ એરપોર્ટ પર પહોંચી ત્યારે એને ખબર પડી કે ફ્લાઇટ મોડી છે. એણે આગ્રહપૂર્વક એના ભાવિ પતિને રવાના કર્યો. એ વડોદરા એરપોર્ટ પર ઊતરી ત્યારે ઘણું મોડું થઇ ગયું હતું.

એણે રિક્ષા કરી ડ્રાઇવરને કહ્યું... વાસણા- ભાઇલી રોડ... એ બંગલે પહોંચી ત્યારે કમ્પાઉન્ડમાં સુનકાર વ્યાપેલો હતો. આઉટ હાઉસમાં રહેતું નોકર દંપતી પણ લાઇટો બંધ કરીને સૂઇ ગયું હતું. વોચમેને ગેઇટ ખોલ્યો અને એ અંદર પ્રવેશી. પોતાના પર્સમાંથી ચાવી કાઢી એણે બંગલાનું મેઇન લોક ખોલ્યું સૌ પ્રથમ માતા પાસે પહોંચી એની ખબર કાઢવાની અને પોતે પાછી ફરી છે એ જણાવવાની જરૂરિયાત જણાતાં એ બેડરૂમ તરફ ગઇ. ધીરેથી દરવાજો હડસેલીને એણે જોયું તો એ સ્તબ્ધ થઇ ગઇ... મા નીચે ફર્શ પર પડી હતી અને બાજુના ટેબલ પરનો પાણીનો કાચનો જગ નીચે પડીને ફૂટી ગયો હતો... એણે દોડીને માતાને ધીરેથી બેઠી કરી, એને ઉઠાડીને બેડ પર સુવડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એને એ શક્ય લાગ્યું નહિ.

એ માતાને ફર્શ પર મૂકીને દોડી બાજુના રૂમમાંથી ડેડીને બોલાવવા એ બહાર આવી તો એની નજર પડી રસોડામાં લાઇટ ચાલુ હતી... અને ડેડી ફ્રીજમાંથી બરફ કાઢી એમના વ્હિસ્કીના ગ્લાસમાં નાખી રહ્યા હતા... એણે ડેડીને બૂમ પાડી... એનો અવાજ સાંભળીને ચોંકેલા ડેડીએ એના તરફ જોયું અને સ્હેજ આશ્ચર્ય અને સ્હેજ ગભરાટ સાથે પૂછ્યું... તું..? તું ક્યારે આવી..? હજુ તો દીકરી જવાબ આપે તે પહેલાં તો બાજુના બેડરૂમમાંથી માતાની નર્સ તરીકે આવેલી યુવાન મહિલા લગભગ અર્ધનગ્ન અવસ્થામાં બહાર આવી અને એ પણ દારૂના નશામાં હતી..! એણે બરફ લાવતાં આટલી બધી વાર..? એમ લથડાતા પગે અને અવાજે પૂછ્યું એ સાંભળીને દીકરી સ્તબ્ધ થઇ ગઇ...બાજુની રૂમમાં જ તરસી મરી રહેલી માતાનું ધ્યાન રાખવાને બદલે પિતા સાથે રંગરેલિયા મનાવવામાં વ્યસ્ત નર્સ પર એને ગુસ્સો આવ્યો... પણ એ ચૂપચાપ મા પાસે ચાલી ગઇ...

આ બનાવ પછી ડેડી એમની એકની એક દીકરી સાથે નજર મેળવીને વાત નથી કરી શકતા. સમગ્ર બાબતથી સાવ અજાણ લાચાર માતા પથારીમાં પડ્યાં પડ્યાં... એના સુહાગની ચિંતા કર્યા કરે છે અને દીકરી હવે અવઢવમાં છે કે એ જો પરણીને મુંબઇ ચાલી જશે તો બીમાર મા કોના ભરોસે રહેશે ? એણે લગ્ન કરીને મુંબઇ જવું ? કે પતિને ઘરજમાઇ તરીકે રહેવા આગ્રહ કરવો ? કે લગ્ન જ ફોક કરવાં? અને મા જીવે ત્યાં સુધી અવિવાહિત રહી એની સેવા કરવી ?

http://www.divyabhaskar.co.in/article/MGUJ-VAD-paralytic-mothers-se...
Read More …

Categories:

‘કાં, તમારે તો જલસા ચાલે છે ને!’
‘લો! તમને શું જોઈને અહીં જલસા દેખાય છે ?’ મેં પૂછયું.
‘અલ્યા, દેખાય છે એટલે તો કહું છું.’ ગનિયો મને જરાય છોડે એવો નહતો.

‘તારે ચા પીવી હોય તો પીને જજે પણ ખોટી પ્રશંસા કરી મને વધારે દુ:ખીના કરીશ.’ એમ કહી મિત્રનો ભ્રમ ભાંગવા મેં મારા દુ:ખોનું એક લાબું લીસ્ટ ગણાવવા માંડ્યું, ‘પત્ની પિયર નથી ગઈ, મોંઘવારીનો આંક નીચે નથી ગયો, ગેસનો બાટલો અઠવાડિયાથી આવ્યો નથી, રામો ગામડેથી ક્યારે આવશે એનો કોઈ સંદેશો નથી અને તને આટલી બધી ઉપાધીઓ વચ્ચે હું જલસા કરતો દેખાઉં છું, ગનિયા ?’

‘કેમ લા, થોડા સમય પહેલા નવું બાઈક લીધું અને હવે આ ઘરનું કલરકામ શરું કર્યું – એ બધું શું છે?’

‘તે લ્યા, બાઈક કંઈ રસ્તામાંથી નથી જડ્યું. મહામહેનતે આમથી-તેમથી લોનો ભેગી કરી અને દિવાળીના બોનસો બચાવીને લીધું છે. અને આ કલરકામ તો….’ કંઈક વિચાર આવતા હું બોલતો અટકી ગયો.
‘કેમ અટકી ગયો? કલરના ડબ્બા રસ્તામાંથી જડેલાં?’ ગનિયો ગર્જ્યો.
‘બુધિયા જેવી વાતો ના કરીશ.’

ગનિયાએ કલરકામની વાત કાઢતાં અચાનક મને યાદ આવ્યું કે રંગકામ કરનાર ભાઈએ મને સવારથી એક ડબ્બો કલર લાવવાનું કીધું હતું પણ આ ગનિયો આવી ચઢ્યો એમાં બધું ભૂલાઈ ગયું. ફટાફટ ગનિયાને વિદાય કરીને હું જેવો કપડાં બદલીને બહાર નીકળતો હતો એટલામાં પાછળથી શ્રીમતીજીએ જેમ વાલી સુગ્રીવને લલકારે એવા ભયાનક અવાજમાં બૂમ મારી.

‘લગ્નમાં હેંડ્યા કે શું? આવા ઠાઠ-માઠથી જાઓ છો એટલે પૂછું છું.’

અનેક અર્થોથી ભરેલી એવી એની અકળવાણી ઘરમાં ફક્ત હું જ સમજી શકું – અને પાછો એનો મને ગર્વ છે, હોં ! વાત એમ હતી કે ઘરમાં કલરકામ ચાલે ત્યાં સુધી બધાએ ફાટેલાં, જુના અને હોળીમાં રંગાયેલા કપડાં જ પહેરવા. કબાટમાં મૂકેલા નવા કપડાં કોઈએ અડકવા નહીં – એવો વટહુકમ એણે બહાર પાડ્યો હતો જેનો અજાણતા ભંગ કરવા બદલ એ આંખોના ડોળા ફાડીને મને જોઈ રહી હતી.

‘ભૂલી ગયો, સોરી હોં. લાવ તો જુના કપડાં ક્યાં મુક્યા છે?’ મેં મારી ભૂલ સ્વીકારી લેતાં કહ્યું. થોડીવારે શ્રીમતીજી કોઈ જુના પોટલામાંથી કાઢીને એક ખમીસ-પાટલુન લઈ આવ્યા. એ ખમીસ અને પાટલુનની જોડીનો દેખાવ અવર્ણનીય હતો. મારાં જેવા બે જણ સમાઈ જાય એવડું મોટું બાવાઆદમના જમાનાનું કોથળા જેવું પાટલુન અને ખમીસ તો ઓહોહોહો…. ખમીસની લંબાઈ અને રંગ જોઈને મને એમ થયું કે આ ઘરને સત્તર પેઢીથી જે જે લોકો કલર કરાવતા હશે એ બધાએ આજ શર્ટ પહેર્યો હશે ! એશિયન પેઈન્ટના કલરકાર્ડમાં ન મળે એટલા કલરના શેડ એ ખમીસ પર લાગેલા હતા ! અંદરના રૂમમાં જઈને મેં એ અદ્ભુત વસ્ત્રોને ધારણ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પાટલુનને પટ્ટો લગાવવાની કડીઓ તો કમ્મરથી છુટી પડીને કમળની પાંખડીઓની જેમ બહાર લટકતી હતી. બેલ્ટ પહેરવાનું શક્ય નહતું અને એના વગરનું પેન્ટ તો જાણે કોઈ માંકડું થાંભલો પકડીને સડસડાટ નીચે ઉતરી જાય એમ ઉતરી જતું હતું. હવે કરવું શું ? છેવટે પાટલુનને કમ્મરેથી થોડું ગોળ વાળી દઈને ટાઈટ કર્યું, પરંતુ એના પરિણામે એ નીચેથી તે જરા ઊંચું થઈ ગયું. ‘મેરા જુતા હૈ જાપાની’ ગીતમાં રાજકપૂરે પહેરેલું એવું. જેમ તેમ કરીને મેં ખમીસ ચઢાવ્યું. એ તો જાણે કે ઘૂંટણને ચરણસ્પર્શ કરવા નીચે નમતું હતું. કોઈ છોકરાને પહેરાવ્યું હોય તો એને પાટલુન પહેરવાની જરૂરત જ ન રહે ! અંતે જેમતેમ કરીને હું તૈયાર થયો. કલરની દૂકાન ઘરથી થોડેક જ દૂર હતી એટલે મેં માથું ઓળવાનો સમય બગાડવાનું ટાળ્યું. નવા ચંપલ ધારણ કર્યાં અને પછી મારું નવું-નકોર બાઈક કાઢીને કીક મારી.

જેમ વૈષ્ણવો દૂરથી લાલજી ભગવાનની ઝાંખી કરે તેમ જો દૂરથી કોઈ મારી ઝાંખી કરે તો એને મારાં ચપ્પ્લ અને મારું બાઈક એ બે જ વસ્તુ નવી દેખાય. બાકીનો તો મારો વેશ જોકરનેય શરમાવે એવો હતો. કોઈ ભિખારી મને આ રીતે બાઈક ચલાવતો જોઈ જાય તો એને એમ થાય કે દેશે કેટલી બધી પ્રગતિ કરી લીધી છે ! બાઈક પર ફરીને ભીખ માંગે છે !?!

બન્યું એવું કે જે નજીકની દૂકાન હતી ત્યાં મને જોઈતો કલરનો શૅડ મળ્યો નહિ એટલે થોડે દૂર શહેરમાં મોટી દૂકાને જવું પડે એવી સમસ્યા ઊભી થઈ. આવો વેશ કાઢીને શહેરમાં ? પણ હવે જો પાછો ઘરે જાઉં, કપડાં બદલું અને ફરી નીકળું તો એટલીવારમાં ઘણું મોડું થઈ જાય. કલરકામ કરનારા ઘરે કલર વગર નવરાધૂપ બેસી રહે. મનમાં પ્રશ્નોનાં વંટોળ ઉમટ્યાં કે હવે કરવું શું ? બુદ્ધિએ છેવટે ઊકેલ શોધ્યો કે… જે લોકો નથી ઓળખતા એમને તો હું ગમે તે કપડાં પહેરીને જાઉં શું ફર્ક પડવાનો છે ? જે લોકો ઓળખે છે એ લોકો તો આમેય મને ઓળખી જ લેવાના છે, એમને મારા કપડાંથી શું નિસ્બત ? એટલે કપડાં બદલવા માટે ઘરે જઈને સમય બગાડવાનું કોઈ પ્રયોજન નથી એમ દ્રઢ નિશ્ચય કરીને મેં બાઈકને શહેર તરફ ભગાવ્યું.
કલરની એક મોટી ભવ્ય દૂકાને બહાર બોર્ડ લગાડેલું કે ‘પગરખાં અહીં ઉતારો’. બરાબર એ બોર્ડની નીચે જ પગરખાં ઉતારીને મેં અંદર પ્રવેશ કર્યો. દુકાનની અંદર મેં જોયું કે મારી આજુબાજુ મારા જેવો વેશ ધરાવતા બે-ત્રણ જણ ઉભેલા. એમના લીધે મને થોડી હાશ થઈ. એમનેય મારી જેમ ઘરેથી જુના કપડાં પહેરીને નીકળવાનો ઑડર હશે કે શું ? દૂકાનવાળો મને નખશીખ ધ્યાનથી જોઈ રહ્યો હતો. હું એને પણ એટલું જ ધ્યાનથી જોઈને નજર ફેરવી લેતો. અમારાં બંન્ને વચ્ચે બે-ત્રણ મિનિટ આવા ખેલ ચાલ્યા. છેવટે અમારા બે વચ્ચેનો આ મૌન વાર્તાલાપ પૂરો થયો એટલે એ બોલ્યો :

‘શું જોઈએ છે?’

‘1 લીટર એશિયન પેઈન્ટનો કાસ્કેડ શૅડ આપો ને.’ એમ કહી હું મનમાં બબડ્યો, ‘હે ભગવાન, જો આની પાસે પણ નહીં હોય તો આજે મારે આ વેશમાં આખા શહેરમાં રખડવું પડશે.’

‘છે. આપુ છું.’ એમ જ્યારે દુકાનવાળાએ ઉચ્ચાર્યું ત્યારે મને હાશ થઈ. હું આરામથી બાજુની શેટ્ટીપર બેસી ગયો. આ દરમ્યાન દુકાનવાળો પેલા ત્રણ જોડે કંઈક રંગકામની વાતો કરતો હતો. એ લોકોને સમય ન હોવાથી એ લોકો કામ લેવાની ના પાડતા હતા. અચાનક દુકાનવાળાનું ધ્યાન મારી તરફ ગયું. એણે મને પૂછ્યું :

‘હમણાં કામ ચાલે છે?’

‘હા ચાલે છેને!’ મેં ઠાવકાઈથી કહ્યું.

‘ક્યાં ચાલે છે?’

‘ઘરમાં’

‘અલ્યા, હું એમ પૂછુ છું કે કઈ સોસાયટીમાં ચાલે છે. નવું રંગકામ લેવાશે કે ?’

‘ઓ ભાઈ. મોં સંભાળીને વાત કરો. હું કંઈ રંગારો નથી. આ તો ઘરનું કામ ચાલે છે અને તીજોરી ખોલાય એવી નથી એટલે જુના કપડાં પહેરીને ફરું છું.’

મારી વાત સાંભળીને તે અવાક્ થઈ ગયો. તેને મારી વાત પર વિશ્વાસ જ ના બેઠો. છેવટે પોતાની વાત વાળી લેવા એ બોલ્યો, ‘ઓહ! સોરી સાહેબ. આ ભીડને લીધે મેં તમને ઓળખ્યા જ નહિ. વેરી સોરી…’

આવી બધી ગેરસમજો ઉકેલીને હું અડધો કલાકે દૂકાનમાંથી બહાર નીકળ્યો ત્યાં વળી એક નવી ઉપાધી સર્જાઈ. મેં બહાર આવીને જોયું તો ચંપલ ગાયબ ! હવે ??? ફરી અંદર જઈને દૂકાનવાળાને કહ્યું. એના માણસોએ ચારેબાજુ શોધખોળ કરી પણ બધા પ્રયત્નો વ્યર્થ. એટલામાં કોઈકે કહ્યું કે બાજુની ગલીમાં કુતરા ચંપલ લઈને જતા દેખાયેલાં એટલે ઊધાડા પગે હું બધી ગલીઓમાં આંટા મારી આવ્યો. એ તો સારું કે એ રહેઠાણનો વિસ્તાર નહતો બાકી મને ભિખારી સમજીને કોઈ બે-પાંચ રૂપિયા પકડાવી દેત ! ઘણી તપાસ કરી પરંતુ ચંપલનું કોઈ પગેરું ના મળ્યું. કંટાળીને મેં ઊઘાડા જ…. આઈમીન ઊઘાડા પગે જ ઘરે જવાનો નિર્ણય કર્યો. ચંપલ વગર માંડ-માંડ બાઈકને કીક મારી અને ઊઘાડા પગે વાહનયાત્રા શરૂ કરી. મારો વેશ હવે પૂરેપૂરો ભિખારી જેવો થઈ ગયો હતો. પગરખાં આમ તો દેખાડવાની વસ્તુ નથી. એના પર કોઈની નજર પણ નથી જતી પરંતુ એની ગેરહાજરીમાં આપણને કંઈક અધુરું અધુરું લાગ્યા કરે. મને તો એમ લાગતું હતું કે જાણે મેં કપડાં જ નથી પહેર્યાં ! મારી આજુબાજુથી પસાર થતા દરેક લોકોની નજર ‘મારા પગ’ પર તો નથી ને ? એ હું વારંવાર ચકાસી લેતો. ઘણું કર્યું તોય મારું આ ‘પગ સંતાડો’ અભિયાન બહુ લાંબુ ના ચાલ્યું. થોડે આગળ ગયો ત્યાં ટ્રાફિક જામ હતો. હવે ‘ઈસ મુલાયમ પાંવ કો જમીન પર રખ્ખે’ વગર છુટકો જ નહતો. પરણીને આવેલી નવોઢા જાણે બારણાનો ઉંબરો ઓળંગીને કંકુ પગલાં પાડે એમ મેં ધીરે રહીને પગ નીચે મુક્યો. ઉનાળાની બપોરની તપેલી ડામરની સડકો પર જ્યારે મારા પગે લેન્ડીંગ કર્યું ત્યારે મેં ડામરની જ્ગ્યાએ ધગધગતા તવા પર પગ મુક્યો હોય એમ લાગ્યું. આજુબાજુ ઊભેલા લોકોનું ધ્યાન ટ્રાફીક સીગ્નલના કાઉન્ટડાઉન ને છોડીને મારા ચરણ પર સ્થિર થયું. એમનું કૌતુક અને કુતુહલ વધી રહ્યા હતાં. ભગવાનની દયાથી ટ્રાફીક સીગ્નલે સમયસર ગ્રીન લાઈટ બતાવી એટલે… રખેને કોઈ પૂછે એ પહેલા મેં બાઈક મારી મુક્યું.

‘ન જાણ્યું જાનકી નાથે, ટ્રાફિક સીગ્નલ પછી શું થવાનું છે.’ મારાં પર દુ:ખનો એક ઓર વધારે ડુંગર ટુટી પડ્યો. ચાર રસ્તા પાર કરીને સામે પહોંચ્યો ત્યાં મેં દૂરથી જોયું કે ટ્રાફિક પોલીસ બધાને આજે પકડવાના મૂડમાં હતા. હું થોડો સાઈડ પરથી નીકળીને છટકવાની કોશીશ કરતો હતો એટલામાં તો ડાયરી, સીટી, ડંડા અને હેલ્મેટધારી એક ચતુર્ભુજ પોલીસે મને પોતાની દિવ્યદષ્ટિથી જોઈ લીધો અને એ સીધો મારી સામે હાથ-પગ પહોળા કરીને બાઈક રોકવા એકદમ નજીક આવી ચઢયો. એકદમ કોઈ આ રીતે બાઈક સામે આટલું નજીક આવી જાય એ મારે માટે જરા પહેલવહેલો પ્રસંગ હતો. નવું નવું બાઈક શીખેલો એમાં આવો કોઈ અનુભવ તો થયેલો જ નહીં. વળી, પહેલા હું લ્યુના ચલાવતો એટલે એની અસર હેઠળ હજી ઘણીવાર બાઈક ચલાવવામાં બ્રેકની જ્ગ્યાએ ક્લચ દબાઈ જતો. સદભાગ્યે તરત મને ‘બાઈકમાં બ્રેક નીચે હોય’ એવું યાદ આવ્યુંને મેં જોરથી બ્રેક મારી. જો એમ ના થયું હોત તો એ પોલીસ ચંદ ક્ષણો પછી મારી બાઈકના આગલા વ્હીલપર બેસીને હિંચકા ખાતો હોત !

‘ચલ એય… સાઈડ પર લે… સાઈડ પર લે….’ મારું લર્નીંગ લાઈસન્સ તો ઘર હતું એટલે હું જરા ગભરાયો. શું ગોટા વાળવા એ વિચારવા લાગ્યો. મેં બાઈક સાઈડપર લીધી એટલે પોલીસદાદા નજીક આવ્યા. એણે પણ મને નખશિખ જોયો, જોકે જોવા જેવું તો નીચે નખમાં જ હતું !! થોડા કડક શબ્દોમાં એ બોલ્યાં:

‘બોલ ક્યાંથી ઉઠાવી લાવ્યો આ બાઈક?’ એમના વિચિત્ર પ્રશ્નથી હું એકદમ અવાક્ બની ગયો. મને શું જવાબ આપવો તે સુઝ્યું નહીં.

‘બોલ. પોલીસસ્ટેશને ડંડા ખાધા વગર બોલીશ નહીં કે શું?’

પોલીસસ્ટેશનનું નામ સાંભળી મારા ધબકારા વધી ગયાં પણ જો હવે નહિ બોલું તો ડંડા ખાવા પડશે એટલે મેં તરત બધી ચોખવટ કરી.

‘સાહેબ, તમારી ગેરસમજ થાય છે. હું એક સજ્જન માણસ છું. ચોર નથી. હું તો એક લેખક છું.’

‘અલ્યા, દરેક ચોર પોતે ‘ચોર નથી’ એમ કહેતો હોય છે પણ ‘ચોર નથી, હું તો લેખક છું’ એમ કહેનારો તું પહેલો નીકળ્યો.
‘સાહેબ સાચું કહુ છું મારી વાત માનો.’

‘તારી પાસે કોઈ સાબિતી છે કે આ બાઈક તારી છે. ક્યાં છે એના પેપર્સ? લાઈસન્સ ક્યાં છે?’

‘અરે સાહેબ. હું તમને આખી વાત કહું છું’ કહીને મેં સાહેબને પલાળવાના ધંધા શરુ કર્યાં. ‘આખી વાત એમ છે કે અમારા ઘરે કલરકામ ચાલે છે. એના લીધે બધું અસ્તવ્યસત થઈ ગયું છે. લાઈસન્સ અને પેપર્સ બધા ઘરે સાચવીને મૂકેલા છે પરંતુ હમણાં એ બધું કઢાય એવું નથી. સાહેબ, સાચું કહું છું. તમારા સોગંદ.’

‘અલ્યા મારાં સોગંદ શેનાં ખાય છે. તારાં ખા ને !’

‘અધૂરામાં પૂરું હું કલર લેવા એક દુકાને ગયો ત્યાં મારા ચંપલ ચોરાઈ ગયા. એટલે દૂકાળમાં અધિકમાસ જેવું થયું. અને હવે તમે આવું કરશો તો હું ક્યાં જઈશ’ મેં કરગરતા અવાજે કહ્યું.

‘ઠીક છે.’ પોલીસદાદાના મગજમાં કંઈક ઉત્તર્યું હોય એવું લાગ્યું, ‘પણ, કોઈની ઓળખાણ આપો જે તમને ઓળખતો હોય. નજીકમાં કોઈ દૂકાનવાળો હોય તોય ચાલશે. અથવા પછી બાઈક અંહી મૂકીને ઘરે જાઓ અને કોઈને બોલાવી લાવો.’

હું બરાબર ફસાયો. નવું નકોર બાઈક મુકીને જતાં જીવ ચાલે નહીં. મને એ વિસ્તારમાં કયો દુકાનવાળો ઓળખે ? ઓળખાણ આપું નહીં તો મને જવા ન દે ! એટલામાં મને ગનિયો સ્કુટર પર જતો દેખાયો. જિંદગીમાં ક્યારેય બૂમ નહીં પાડી હોય એટલી મોટી બૂમ મેં એને પાડી. એવું કહેવાય છે કે કોઈ માણસ બે ફુટની દિવાલ પણ કદી કુદતો ના હોય, પરંતુ એ જ માણસ જ્યારે જીવ પર આવે ત્યારે છ ફુટ ઊંચી કંપાઉન્ડ વોલ પણ કુદી જાય – એવું આજે મારી સાથે થયું હતું. વનમાં સિંહ ત્રાડ નાખે એવી ગર્જના મેં ગનિયાને ઊભો રાખવા કરી. મારી બૂમ ગનિયાને તો શું છેક ગનિયાના ઘરવાળાને પણ સંભળાઈ હશે ! મને જોઈને ગનિયો તરત ઊભો રહ્યો. મેં એને આખી પરિસ્થિતિ કહી સંભળાવી અને પછી ઉમેર્યું, ‘પ્લીસ ગનિયા મને છોડાવ. હું બે ટાઈમ ચા ને પૂરી મારી ત્યાં જમી જજે.’ ચા-પૂરીની વાત આવે એટલે ગનિયો હિમાલય પણ ઉપાડી લાવે એવો હતો. અંતે ગનિયાએ ઓળખાણ આપી ને બધું હેમખેમ પાર ઊતર્યું.

બે મિનિટના કામે ગયેલો હું બે કલાકે ગનિયા જોડે ઘરે આવ્યો ત્યારે ગનિયા સાથે મને આવેલો જોઈને વગર પૂછે શ્રીમતીજીએ મારો ઊધડો લઈ લીધો. ‘બસ, ચોવીસેય કલાક રખડ્યાં જ કરો.’ પછી જ્યારે મેં શાંતિથી મારી આપવીતી કહી ત્યારે ચંપલ ખોયાં એ બદલામાં શ્રીમતીજીએ એમનાં અમૃતવચનો નો મહાપ્રસાદ આપ્યો. કંટાળીને મેં ગનિયાની તરફ જોઈને કહ્યું, ‘કેમ લા, ગનિયા… હવે દેખાય છે તને જલસા ?’ ગનિયો બિચારો શું બોલે !

www.readgujarati.com
Read More …

Categories:

Labels